οὗ καὶ ἡ σοφία ἐστὶν αὐτή, τοῦ δημιουργοῦ καὶ κτωμένου θεοῦ. „τὸ δὲ χρυσίον τῆς γῆς ἐκείνης καλόν“ (Gen. 2, 12). οὐκοῦν ἐστιν ἕτερον χρυσίον οὐχὶ καλόν; πάνυ γε· διττὸν γὰρ φρονήσεως γένος, τὸ μὲν καθόλου, τὸ δὲ ἐπὶ μέρους· ἡ μὲν οὖν ἐν ἐμοὶ φρόνησις ἐκ μέρους οὖσα οὐ καλή, φθαρέ…

ν ἥλιον αὐτῷ παρακλυζομένης. 17 ff vgl. Plin. N. H. X 117. Aelian. De nat. an. XVI 2 u. 15 — 23 vgl. Gen. 2, 12 6 τέτταρσι ed. | 7 τῷ θηρίῳ Nie. τὸ θηρίον B | 10 Ἡ] καὶ ed. | 14 δὴ σχιζόμεναι] ἐπισχιζόμεναι ed. | 16 πολυθρύλλητον ed. | 17 σιτάκην u. am Rand περὶ ψιττακοῦ B, s. Re…

onis, inquirentes sicut illi primi homines, quorum et illa dixit: «Serpens seduxit me, et manducavi (Gen. II, 12) ,» et ille dixit: «Mulier quam dedisti sociam, ipsa mihi dedit de ligno et comedi.» Nusquam hic sonat petitio veniae, nusquam imploratio medicinae. Sed et illud non e…